ผมมีประสบการณ์ส่วนตัวเกี่ยวกับการเต้น ที่ทั้งดีและไม่ดีจะบอกให้กับหลายๆคนได้รู้ครับ
break dance
ผมเริ่มต้นที่จะทำอะไรหลายๆอย่างที่มันท้าทายตั้งแต่ผมอายุ 14 ผมชอบทำอะไรที่อันตรายๆ เช่นขับ รถแข่งกับเพื่อน ผมก้เป็นแบบนั้น จนถึง อายุ 18ผมได้เจอกลุ่มที่เค้าเต้น ผมเห็นเค้าเต้นกันแล้วผมรู้สึกว่าท้าทายดี ผมเลย ถามเค้าผมอยากเต้นต้องทำทำอย่างไรเค้าก็บอกว่าเค้าสามารถสอนได้ ผมก็ตกลงเต้นกับเค้าได้ เกือบๆปี ผมรู้ ว่าผมชอบกีฬานี้มากทั้งท้าทายและได้ออกกำลังด้วยอีกทั้งพี่ๆก็ใจดีช่วยเหลือ ตลอด ขนาดเราพึ่งรู้จักเค้าแค่ไม่ถึงปี ผมเชื่อสนิทใจมาตลอดว่าพี่ๆเค้านิสัยดี แต่เรื่องเริ่มแดงขึ้นมาเมื่อหลังจากออกงาน งานหนึ่งแล้วพี่ๆเค้าบอกว่าจะเอาเิงินไปทำเสื้อ เราก็หารๆเงินที่ได้แบ่งเป็นส่วน ที่จะทำเสื้อ ให้รุ่นพี่ไปแล้วพี่เค้าก็เริ่มนับคนที่จะทำเสื้อ มีประมาณ 8-9 คน แล้วพี่รุ่นพี่คนนี้ ก็บอกว่าทำเผื่อคนที่ไม่ได้มาช่วยงานด้วยเดียวค่อยไปเก็บเงินที่รวมๆกันออก ค่าเสื้อไป ก็ประมาณ 1,300 เราก็ไม่ได้คิด ได้พอถึงวันแจกเสื้อ คนที่ ไม่ได้ไปช่วยก็มาเอาเสื้อ ก็จ่ายเงินอย่างที่ค่าเสื้อที่พี่เค้าตกลงกับพวกเราไว้ว่า แล้วหลังจากนั้นเงินที่เก็บได้น่าจะมาแบ่งหารคืนคนที่ไปออกงานใช่ไหมครับ แต่พี่คนนี้เค้าเก็บเข้ากระเป๋าตัวเอง ผมก็ไม่เข้าใจว่าทำไมแต่ก็ไม่มีใครกล้าท้วง ผมก็ไม่ได้หน้าเงินอ่ะไรมากหลอกครับแต่คือเค้าทำไม่ถูกมันไม่ใช้แค่ผมคน เดียวที่อยู่ตรงนั้น แต่ทั้งเพื่อนๆผมอีก ท่าเค้าจะเอาเป็นค่าอะไรก็บอกคุยกันตรงๆก้น่าจะดีใช่ไหมครับนี่แหละครับผม ไม่ได้จะจะมาเล่าว่าพี่เค้าไม่ดีนะครับแต่ผมแค่อยากจะบอกว่าการคดโกง กันมันมีอยู่ทุกที่ไม่ว่ากลุ่มใหญ่กลุ่มเล็ก ไม่ว่าโรงเรียนหรือสำนักงานที่ไหนก็ตามการคดโกงอยู่กันทุกที่ครับ นี่แหละครับประสบการณ์ ที่ไม่ค่อยดีในการที่ผมเข้ามาเต้นมันไม่ได้เสียอะไรมากมายหลอกครับแต่มัน เสียความรู้สึกที่เราไว้วางใจเค้าครับ แต่ประสบการณ์ดี ที่ผมได้เจอมาก็ได้สอนผมหลายๆอย่าง จากการที่ผมเต้นก็ทำให้ผมเป้นผู้ใหญ่มาได้ในระดับหนึ่ง แต่ว่าท่าหมกมุ่นมากไปก้ไม่ดีครับ จะเสียทั้งการเรียน คนรู้จักครับ เพราะอย่างนั้นเราควรจะแบ่งเวลาให้ถูกครับ แต่ถึงอย่างไรกีฬาไม่เคยฆ่าคนครับ ผมเชื่ออย่างนั้น เพราะเท่าที่ผมเต้นมา ก็ร่วมๆ 2 ปี อาจเจ็บบ้างบวมบ้าง มันก็เป็นธรรมดา แต่ที่ผมรักกีฬานี้มาก เพราะมันทำให้ผมรู้จักอดทน รู้จักพยายาม ไม่ใช่ว่าไม่ได้ก้ไม่ทำ คือ ส่วนตัวของผม ท่าทำไม่ได้ก้ทำไม่ได้ก็ทำอยู่นั้นแหละจนมันได้แล้วค่อยพักทุกวันนี้ผมก็ รู้สึกว่าการเต้นเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตผม ทำให้ผมได้รู้จักกลุ่ม คนในกลุ่มที่ชอบเหมือนกันได้แชร์ ประสบการณ์ต่างๆไม่ใช่แค่เรื่องเต้นอย่างเดียว และสิ่งที่ผมคาดหวังจากการเต้นไม่ใช่เงิน แต่เป็นความสุข และอยากเป็นที่รู้จักในวงการนี้ครับมันเป็นความฝันของนักเต้นทุกคนอยู่แล้ว ครับที่ต้องการให้คนรู้จัก. ครับผม ไม่ว่ากีฬาไหนก็ดีทั้งนั้นอยู่ที่ว่าคุณจะใส่ใจกับมันหรือป่าวคุณให้เวลากับ มันมากน้อยแค่ไหน และที่สำคัญคุณต้องรักในสิ่งที่คุณจะทำไม่มีสิ่งไหนได้มาง่ายๆท่าไม่พยายาม ครับ นี่เป็นประสบการณืเล็กน้อยเกี่ยวกับการเต้นของผม
ให้ความเห็น
ยังไม่มีความเห็น
Comments RSS TrackBack Identifier URI
